www.MirjamvantVeen.nl

Recent werk 

 

 

Dag Vader

 

Op haar tenen komt ze zachtjes dichterbij. In haar handen een klein flesje met de kostbare vloeistof. De zachte stoel die al dagen lang naast het bed staat voelt comfortabel als ze gaat zitten. Een diepe zucht verlaat haar lippen terwijl ze het flesje met een klein tikje op de tafel zet. 

 

Haar vader kreunt zachtjes als antwoord. ‘Gaat het papa?” vraagt ze. Maar zijn lieve ogen blijven verborgen achter de steeds kleiner worden velletjes van de oogleden. De kleur op zijn wangen is verdwenen, lijnen lijken harder en scherper geworden. Zweetdruppels als grote dikke parels op het voorhoofd. 

 

Ze pakt haar nog natte zakdoek waardoor koud geworden tranen vermengt worden met de warme zoute parels van haar vader. De reactie die haar zo lief was blijft uit. Geen zachte blik van herkenning, geen klopje op haar schouder, om te laten merken dat ze het goed deed. 

 

Dan schroeft ze het dopje van het glazen kleinood en legt hem op het tafeltje ernaast. Een lichtzoete geur kringelt langzaam en onzichtbaar uit de hals en vult vluchtig de kamer. De geur van Lelietjes van Dalen die haar doen denken aan lang geleden. 

 

Huppelend door de tuin, waar de zon door het frisse groene bladerdek scheen. Haar vader, werkend tussen de bloembedden, met zijn rieten strohoed op zijn toen al kalende hoofd. Moeder die met houten knijpers in haar mond, de wit gewassen lakens probeert op te hangen. Met volle mond mopperend als ze ziet dat hij HAAR lelietjes van dalen heeft om geschoffeld.

 

Ze kijkt naar haar vader en ziet langzaam de lijnen in het gezicht verzachten. Haar vader glimlacht, terwijl rustig met de allerlaatste ademhaling de met bloemen gevulde herinnering zijn mond verlaat.