Heksenspinsels  

Onzichtbare vrijheid 

Zijn leven

Zeurpiet

Boeren, burgers en buitenlui

Het korrelige zand voelt ruw tussen zijn tenen, terwijl hij schuifelend langs de kustlijn loopt. Met zijn hoofd gebogen ziet hij hoe zijn voeten een stukje verdwijnen in het natte gesteente. Een knokige afdruk achterlatend, die na een paar seconden weer wordt overspoeld met een grauwe golf van de Noordzee.

Hoog boven zijn hoofd krijsen de vele zeemeeuwen om het hardst. Af en toe duikend in een golf, op zoek naar een stuk verse vis. De zon beschijnt hun vleugels waardoor ze glinsteren. Het lijken net engelen die met vliegende vaart uit de hemel komen vallen. 

Ze brengen hem terug naar het moment, zo’n 75 jaar geleden. 

De wind was toen aangewakkerd tot een serieuze storm. Als grote potvissen die hun eten hadden uitgebraakt, lagen landingsboten te bonken op de hoge golven. Met doodsangst probeerde hij, als lopende schietschijf, vooruit te komen in het ondertussen rode zand. Zigzaggend om lichaamsdelen van kameraden, terwijl de kogels om zijn hoofd floten. Met vertroebeld zicht, angst in zijn maag en hoop in zijn hart bereikte hij uiteindelijk zijn doel. 

Nu loopt hij, als één van de laatste overlevenden, in vrijheid langs het strand van Normandië, met in zijn voetsporen de onzichtbare afdrukken van meer dan 40.000 dode kameraden. 

Stampvoetend staat ze naast hem. Haar kleine handjes gebald tot vuistjes terwijl haar ogen schreeuwen vanuit haar hart. Haar antwoord op zijn duidelijke nee.

De reactie was hem niet vreemd. Op haar manier spiegelde ze hem zijn eigen boosheid en onvrede over haar aanwezigheid. Een gevoel wat hij nu al jarenlang probeerde te onderdrukken. 

Hij had het nog geprobeerd, te praten over zijn angst voor kinderen. Dat hij al lang geleden had besloten om geen nazaten op de wereld te zetten. Kleine schreeuwlelijkerds die hem zijn leven zouden kosten. Iets waarvoor hij geen tijd en ruimte wilde vrij maken. Nee, hij had andere plannen. De wereld zien, een vrij leven zoals hij dat wilde. 

Maar de scharrel van toen was duidelijk. De kosmos heeft het zo bepaald waren haar woorden. En ondanks de vele ruzies, gepraat tot diep in de nacht, was ze onverbiddelijk. Dit kind moest er komen. 

Ook bij zijn ouders vond hij geen luisterend oor. Zijn vader kapte het gesprek meteen af met de woorden dat ze hem zo niet hadden opgevoed. Zijn moeder kon alleen maar huilen. 

Zijn vrienden feliciteerden hem van harte met dit mooie geluk. En vonden dat hij nu maar eens een echte baan moest gaan zoeken. 

Hij had zijn mond gehouden en was ouder geworden. Een vaste baan van 8 tot 5, een warme prak en de scharrel in bed. 

Zo waren er in stilte 6 jaren van zijn leven voorbijgaan. Met alleen een kind dat schreeuwde uit haar hart om ZIJN leven. 

Ik wil niet zeuren maar… 

Zodra de eerste pepernoten in de schappen van de supermarkt liggen begint ook weer de discussie over welke kleur pieten er mee mogen lopen met de Sinterklaas optocht. 

Een discussie die al enkele jaren aan de gang is en die vele voor en tegenstanders kent. 

Nog maar enkele jaren geleden waren er bij dit feest alleen nog maar zwarte pieten. In de loop van de jaren werden ze, naar aanleiding van de discussie, langzaam vervangen door roet veeg pieten, regenboogpieten, stroopwafel pieten en de witte piet.

Dit jaar is er op TV de definitieve omslag: er zullen geen zwarte pieten meer meelopen tijdens de intocht van Sinterklaas in Apeldoorn. 

Wat er eventueel wel zal plaatsvinden is, dat er een piet met een beperking mee gaat.

Ik vind het allemaal prima. Het maakt mij niet uit of je nu zwart, wit of blauw met paarse sterren bent. Want hoe meer zielen hoe meer vreugde tijdens de intocht. Waar ik wel moe van wordt is elke keer die discussie er om heen. Want als je hier wat langer bij stilstaat, vergeten we tijdens de intocht nog meer bevolkingsgroepen. 

Wacht dacht je dan van de LHBTIQAPC gemeenschap? Zouden ook zij niet een afvaardiging mee willen laten lopen? Of de joodse bevolkingsgroep in Nederland. Ik denk dan meteen aan een piet met een keppeltje. Of wat dacht je van een piet in Volendamse klederdracht, een gothic piet, de Mocro Maffia piet of gewoon de Vluchteling met asielstatus piet. Wat ik zelf zou toejuichen is een prachtig opgemaakte Drag Queen piet. Zo eentje die compleet over de top uitgedost is met een kleurrijke verentooi. Zo’ n soort Fred van Leer op haar hoge hakken die M&M’s i.p.v. pepernoten strooit. 

En als dan uiteindelijk alle bevolkingsgroepen vertegenwoordigd zijn en meelopen in de stoet, dan mogen wat mij betreft de zwarte pieten gewoon weer aansluiten en meevieren, anders staan ze ook maar zo apart. 

Een bonte stoet van vrolijkheid die dit jaarlijks terugkerend kinderfeest inluiden met geven, nemen en delen zonder vooroordelen.

Met een schok word ik ruw uit mijn hazenslaapje gewekt als de dorpsomroeper zijn kreet laat horen. De houten balk van de schandpaal klemt steeds meer mijn hoofd en handen af. Zuur zweet drupt langzaam in de wondkorsten die zich om mijn polsen en nek hebben gevormd. De ochtendzon heeft dit proces bevordert door nog eens extra met zijn september stralen vol op mijn lange haren te schijnen. 

Om mij heen is het marktplein gevuld met mensen. De geur van ongewassen, bezwete lichamen vult mijn neus, vermengt met een vleugje mest en zure wijn. Langzaam is de zon verdwenen achter de hoge kerk.  Hierdoor schijnen zijn stralen niet meer zo in mijn ogen en kan ik zien wat er zich voor mij afspeelt.

Groot en klein, al of niet met levende have. Handelaren, met koopwaar die elke vrouw nodig heeft om haar huis spik en span te houden. De slager van om de hoek, met zijn bebloede leren schort aan. Het kleine meisje met haar grote doordringende ogen. Allemaal hebben zij zich verzameld op het grote plein. 

Het geroezemoes van de boeren, het geschreeuw van de burgers en het gemompel van de buitenlui neemt af. De stem van de omroeper hoeft niet meer zo zijn best te doen om boven het lawaai uit te komen. De stilte die hij laat vallen mist zijn uitwerking niet. Het volk wacht, wacht totdat hij opnieuw zijn stem zal verheffen om te komen met zijn bericht. Een bericht dat mijn lot, maar ook het lot van vele vrouwen met mij rigoureus zal veranderen. 

Ik heb het gezien in de sterren, mijn lot, hun lot. Duidelijk zichtbaar in de sterren die ‘s nachts zo helder schijnen op het gras rondom het dorp. De sterren die de schaduw van de toren langer doen lijken en weerspiegelen in het water van de modderige straten. Het dorp waar ik veilig dacht te zijn terwijl ik keek naar de twinkeling van de sterren bij het schijnsel van de maan. 

Ik kan niet anders dan wachten. Wachten, terwijl mijn benen zeer doen van het staan en de vliegen op mijn angstzweet af komen. Ik rammel van de honger en ik heb verschrikkelijke dorst. Ik wacht op wat komen gaat, op wat hij gaat zeggen. Wacht, tot de maan weer haar baan om de aarde maakt, bijgelicht door heldere, flonkerende sterren. 

Wekelijk publiceer ik mijn verhalen op facebook. Hieronder een kleine impressie.